Zelfs theologen zijn opnieuw op zoek naar God. Vroeger wisten zij het. Letterlijk waren zij toch 'Godgeleerden', sommigen waren zelfs 'doctor in de Godgeleerdheid'. Wel, die konden het weten. Ze schreven dikke boeken over Gods eigenschappen, de Godsbewijzen en zo meer. Keurig werd uit de doeken gedaan waar, wat en wie God is. Maar nu is dat anders geworden. De Tweede Wereldoorlog zette alles op zijn kop. Mijn kinderen vragen, wonend in een multiculturele stad als Rotterdam: "Pap, waarom niet Allah?" Willen ontdekken wie God is? Waar begin je aan?

Zoektocht

Ik wil u en jou op twee manieren helpen bij de zoektocht naar God. In de eerste plaats door te vertellen hoe ikzelf de Here mag kennen en in de tweede plaats door te luisteren naar getuigen uit de Bijbel. Het is wat achterstevoren. Eerst mijn verhaal en dan Gods verhaal. Toch kies ik ervoor omdat, naar ik hoop, mijn ervaring u en jou kan helpen. Als je kerkelijk bent opgegroeid, zoals ik, dan krijg je veel te horen over wie God is. Ik zal nooit de bijbelverhalen op school vergeten, vooral over de plagen in Egypte, de uittocht, David en Goliath. Wat een God hadden we. Thuis zongen we op zondagavond: "Op bergen en in dalen, ja overal is God." Dat gaf best een veilig gevoel op het vlakke Groningerland. Later op de Bijbelschool wist ik alles van God. George Winston, met zijn immense bijbelkennis, had alle bijbelteksten over God keurig op een rijtje gezet en dat begon met Psalm 90:2: "Eer de bergen geboren waren, en Gij de aarde en wereld had voortgebracht, ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid zijt Gij God." Wat wil je nog meer. God is er altijd. Natuurlijk kwam dat onder vuur te liggen tijdens evangelisatiewerk en in gesprekken met jongeren van mijn leeftijd. Maar geen nood. Ik wapende mij met het boek van Francis Schaeffer: 'De God die leeft'. Nou, daar stond toch onomstotelijk in aangetoond dat juist ongeloof domheid en blindheid is, en geloven in God het verstandigste dat je ooit kon doen. Denk nu niet dat ik al deze 'kennis van God' verfoei of er meewarig op terugkijk. Integendeel. Ik heb wel eens gezegd: "Dat boek van Schaeffer heeft mijn leven en kennen van God veranderd." En ik koester al die dingen als een geweldige schat van Godskennis.

Waar bent U?

Toch, het leven staat niet stil. Er zijn tijden dat je in het diepe gegooid wordt en dingen aangaande God niet meer 'zo zeker en vast' zijn om het maar eens op zijn Vlaams te zeggen. Als jong domineetje, met een bak bijbelkennis in je hoofd, sta je toch te stotteren bij een plotseling sterven en bij een ongeneeslijk zieke. Wat te zeggen over God als een moeder van een gezin omkomt bij een auto-ongeluk en ook de kinderen danig in de kreukels liggen? Dan zwijg je, dan tast je naar God en Zijn wegen met mensen. Dan opnieuw, dan zo vaak opnieuw moet ik God leren kennen. En dat opnieuw komt op vanuit de nood, vanuit de roep: "God, wie bent u? Waar bent u?" Dan moet je weer opnieuw door de Bijbel heen, door de boeken heen, biddend: "Heer, toon mij de Vader en het is genoeg" (Johannes 14:8). Uit het antwoord van de Here Jezus blijkt dat 'God leren kennen' geen trucje is, maar een bereidheid om God te willen ontdekken waar Hij te vinden en te kennen is: in Zijn Woord en door Zijn Geest. Ik hoop en bid dat ik die bereidheid altijd zal houden, opdat ik mag blijven groeien in de kennis van God en van de Here Jezus.

Het is een spook…

Zo kom ik uit bij de Bijbel. Onze bron voor de kennis van God. In Zijn Woord openbaart de Here zich aan ons. Maar dan is niet alles opeens kraakhelder. Ons verstand is te klein en te verduisterd door de zonde. Ongeloof zit ons diep in de botten. De tegenstemmen zijn luid en bijgeloof tiert welig. Enkele voorbeelden. Neem nu de discipelen van de Here Jezus. Een discipel is een leerling. Hij wil meer weten van de Here. Dat is zo eenvoudig niet. Ook voor hen is het een zoektocht geweest. Ze zaten op een eersteklas school. Onderwijs van de Meester zelf, wat wil je nog meer. Toch hadden ze moeite met de lesstof in theorie en praktijk. Ik denk aan de storm op het meer. Over de golven komt de Here naar hen toe. "Toen de discipelen Hem over de zee zagen gaan, werden zij verbijsterd en zeiden: Het is een spook! En zij schreeuwden van vrees" (Mattheüs 14:26). De Here is voor hen in eerste instantie zo ver en vreemd dat zij Hem niet herkennen en erkennen. Dat overkomt hun meerdere keren. Dat is ook onze ervaring. Het zal uw en jouw ervaring zijn wanneer je wilt ontdekken wie God is. Soms is er een heilige zekerheid en rust. Klaarheid in verstand en gevoel: "De Heer is met mij, wat zou ik vrezen?" Of om bij deze geschiedenis te blijven: "Wij hebben Vaders Zoon aan boord en veilig strand voor 't oog." Ik kreeg eens een schilderij van de storm op het meer. Woedende golven, angstige discipelen en te midden daarvan een machtige en kalme Heiland die de wind bestrafte en er stond onder: "Saevis tranquillus in undis": "rustig te midden van de golven."

Maar er zijn ook tijden dat je, net als Petrus, alleen maar storm en golven ziet. God is dan ver weg. Misschien alleen een donkere schim op de achtergrond, zodat je zegt: "Het is een spook." Ik bedoel dat niet oneerbiedig. Ik wil daarmee alleen maar aangeven dat God ons vaker vreemd is dan wij willen bekennen. We moeten stoere zekerheid uitstralen. Voor twijfel is geen ruimte, voor verwarring geen plaats. En toch is dat onbijbels. Discipelen van Jezus kennen wel degelijk twijfel en aanvechting. Petrus komt zelfs zover dat Hij de Here verloochent. In het Oude Testament komen wij het tegen in de Psalmen, bij de Profeten en in een boek als Job. Verwarring en twijfel tijdens de zoektocht naar God. Twijfel en aanvechting horen bij geloof in God. Daarmee erkennen we een stuk nood en het feit dat wij het ook niet allemaal weten. Dat is een hele opluchting, vind ik. En het zet des te meer aan om te blijven zoeken naar wie God is in je leven en in deze wereld. Philip Yancey schrijft: "Kerken die ruimte geven aan het mysterie en die geen pretentie hebben verder te gaan dan wat God heeft geopenbaard, creëren een klimaat dat bevorderlijk is voor het dienen van God. Als het erop aankomt, roepen we tot God in onze nood en niet omdat we alles onder controle hebben." Laat ik het zo zeggen: een discipel van Christus is geen geslaagd christen met een diploma, maar een leerling die blijft zoeken zijn Here te kennen. Of zoals Paulus zegt: "Niet, dat ik het reeds zou verkregen hebben of reeds volmaakt zou zijn, maar ik jaag ernaar, of ik het grijpen mocht, omdat ik door Christus gegrepen ben" (Philippenzen 3:12). Dat is nu precies willen ontdekken wie God is.

Het is de Here

Hoe kom je nu verder in het ontdekken wie de Here is? Laten we nog een keer kijken naar de storm op het meer. De discipelen beginnen met te zeggen: "Het is een spook." Maar deze geschiedenis eindigt met: "Die in het schip waren, vielen voor Hem neder en zeiden: 'Waarlijk, Gij zijt Gods Zoon!'" Hoe zijn ze zover gekomen? Hoe hebben ze dat ontdekt? Doordat de Here tot hen sprak: "Terstond sprak Jezus hen aan en zeide: Houdt moed, Ik ben het, weest niet bevreesd!" Doordat de Here Petrus op de golven liet lopen en de wind stilde. Kortom: Je leert de Here kennen door Zijn Woord en door Zijn daden. De Here verwijt de discipelen hun kleingeloof en twijfel. Waarom? Omdat ze hadden kunnen weten dat Hij het was en omdat ze Zijn machtige daden hadden gezien. Kennelijk moeten ze dat iedere keer weer oefenen: leren de Here te vertrouwen op Zijn Woord en op grond van Zijn machtige daden. Dat is voor u, jou en mij ook nodig. Een leven lang op de leerschool van de Godskennis. Een vers dat je op die school biddend leert zingen is (onder andere) Lied 395:1

O, Heer, verberg U niet voor mij,
wanneer ik mij verberg voor U.
Gij weet het, ik ben bang voor U,
ontwijk U en verlang naar U.
O ga niet aan mijn hart voorbij.

Bijbelleessuggesties:
Job 42:1-6
Psalm 73
Mattheüs 14:22-33

Om over na te denken / gespreksvragen:
1. Wilt u werkelijk ontdekken wie God is?
2. Durft u twijfel voor God en mensen te bekennen?
3. Bent u gegroeid in kennis van God?
4. Schrijf eens op: God is voor mij…

bron: www.groei.org