Aan het einde van een toespraak over 'genade' vroeg iemand aan mij: 'Hoe zit dat nu in jouw leven Sue? Hoe maak jij dat praktisch?' Oei... Ja, natuurlijk had ik een technische beschrijving van genade kunnen geven maar daarmee breng ik alleen maar een definitie van genade over. Makkelijk.. en alles behalve praktisch. Mijn antwoord was en is: wat genade precies betekent kan ik niet voor je invullen, dat moet jouw wandel met God uitwijzen. De waarheid is dat genade binnenkomt op het punt dat jij beseft dat je God nodig hebt. Voor die tijd is genade een technisch woord vol onuitgepakt moois voor iets wat bij het geloof hoort. Het is, zo leer je, iets dat je niet verdient en toch krijgt. Het heeft, uiteraard, alles te maken met wat Jezus aan dat kruishout deed. Ja, dat is genade (zeggen ze, die kenners. Maar hoe en wanneer het jou leven binnenkomt, weet God alleen.) Als je de frustratie van zo’n ontevreden antwoord te boven bent, en als je bang bent geworden voor een soort tweederangs christen gevoel, een speciaal onderscheidende moment-die-ik-nog-niet-beleefd-heb-dus-hoor-ik-er-niet-bij, vrees niet. Als we het over genade hebben dan merken we dat er nog meer van zulke antwoorden rondzwerven in de christelijke wereld en geschiedenis. “Genade zo oneindig groot” schiet mij te binnen…Misschien is dit juist het probleem. Genade is net zoals God – niet echt of liever gezegd, echt niet te bevatten en waarvan we zo nu en dan een glimp van binnen mogen krijgen waarvan we huiveren. Daar betreden we echt niet een stapje hoger op een geloofsladder, eerder gezegd, een stapje of twee naar beneden. Want, hoe je genade ook beschrijft, een ding blijft hetzelfde, het zal nooit overbodig worden!

Sue