Dit is een gedachte die de laatste tijd door mijn hoofd speelt. Wat als Paulus nu bij alles wat hij deed zich bezorgd zou maken over wat anderen over hem zouden denken? Na zijn bekering was zijn allereerste actie dat hij vrijmoedig over Jezus ging spreken. Dat was meteen ook de eerste keer dat de mensen hem wilden doden. (Later leek dat een gewoonte te worden waar hij ook kwam.) Stel je eens voor dat je ergens moest gaan spreken en de mensen vielen al in slaap. Dan zou je er toch voor kiezen om iets sneller af te ronden. Paulus niet, hij blijft maar door praten staat in Handelingen 20. Toen viel Eutychus in slaap en viel hij uit het raam naar beneden. Ook toen was Paulus nog niet onder de indruk. Hij wekte Euthychus op en de mensen kwamen tot geloof. Je zou al de verhalen over Paulus eens na moeten lezen in Handelingen en je dan nog een keer moeten afvragen: wat als Paulus verslaafd was aan goedkeuring?

Hoe ik bij die vraag kom? Omdat het lijkt alsof bijna iedereen hier zich door laat afremmen. Of juist door laat opjagen! Herken je bij jezelf de gedachte 'Ik hou nu maar mijn mond want anders kom ik zo dom (of juist betweterig) over...' Of 'Ik zeg maar niet dat het me niet uitkomt dat ik alweer op de baby van de buren moet passen' of 'Eigenlijk wordt het me veel te veel, maar goed ik ga wel weer werken voor die zieke collega'. Hoe vaak heb je zo'n gedachte? Waarom doe je de dingen die je doet? Ga het eens na de komende week hoe vaak je nadenkt over hoe een ander over jou denkt.

Maar het is toch goed om de juiste dingen te doen? Om klaar te staan voor een ander als hij/zij je nodig heeft? Je moet toch juist die 'extra mijl' gaan? Natuurlijk is goed én Bijbels om vriendelijk te zijn voor anderen. Maar het is belangrijk om je eigen motieven na te gaan. Wat gebeurd er namelijk met jou als iemand kritiek op je heeft? Wat gebeurd er met de relaties die je hebt als je een keer niet voor hen kiest? Wat gebeurd er met jou als mensen je afwijzen?

Veel mensen zijn onzeker over zichzelf en laten zich leiden door wat anderen over hen zeggen. Joyce Meyer heeft een boek geschreven 'Verslaafd aan Goedkeuring' waarin ze onderwijs geeft over wie je mag zijn in Christus en hoe dat je zelfbeeld positief veranderd. Ze zegt: 'Mensen met een verslaving aan goedkeuring laten hun waarde en betekenis afhangen van de mening van een ander. In plaats van te vertrouwen op wat Gods woord over hen zegt,' Dat is best een heftige stelling!

Zo zie je maar dat, hoewel het woord 'verslaving' best extreem klinkt, het een heel subtiele verslaving is die je blik heel erg op de aarde doet richten en niet op de hemel. Wat zou je leven anders zijn als je de angst voor afwijzing zou overwinnen en je jezelf niet zou opjagen om je maar goed te kunnen voelen. Wat zou het heerlijk zijn als we net als Paulus kunnen zeggen: 'Maar hoe u of een menselijke instelling over mij oordeelt interesseert me niet, en hoe ik over mezelf oordeel telt evenmin.' (1 Korinthe 4:3) Toch kun je dit leren! De Bijbel staat er vol van hoe God naar jou kijkt door Christus en ook waar jij je focus op moet leggen. Het is belangrijk om je dat eigen te maken...